Últimamente, he estado pensando que quizás haya un lugar donde nosotros no nos sintamos tan locos.
Entonces, en una vaga ensoñación de mediodía, encontré un turbio lugar que me salvó.
O outro día vin unha pelicula, Blade Runner. Blade Runner un filme de ciencia ficción, cyberpunk e cinema negro de 1982 dirixido por Ridley Scott e considerada un clásico da ciencia ficción e precursor do xenero cyberpunk, pero, é tan boa como dín? Que fai que un filme sexa bó? Cando empecei a ver esta película, non puiden evitar adivinar cal seria o seu final, e é que estamos a tratar dunha obra moi predecible. Tampouco puiden evitar fixarme na historia; na miñha opinión, se quitasen a parte do romance ou polo contrario, a traballasen muyto mais, podería quedar moito mellor, xa que é unha historia case sen sentido. Pero non todo son malas opinións; No referinte á estética, tratase dunha pelicula impecable: fondos nos que sempre hay algo que ver, traxes adecuados a cada persoaxe, unha distopía... Así que, na miña opinion, Blade Runner esta considerada unha boa pelicula non pola sua historia, se non pola sua estética.
Creo que empezar mi blog poniendo mi poema favorito es una buena idea, no? Nadie es serio a los 17 años. Una hermosa tarde, harto de cervezas y de limonadas De cafés ruidosos con lámparas brillantes Caminas bajo los verdes tilos del paseo. Qué bien huelen los tilos en los atardeceres de junio El aire es tan dulce que cierra los párpados El viento cargado de ruidos — la ciudad no está lejos — Tiene perfumes de vid y perfumes de cerveza. De pronto divisas un trapo muy pequeño, De azul sombrío, ceñido por una rama diminuta Picado por una mala estrella, que se funde Con suaves estremecimientos, pequeña y muy blanca… Noche de junio, 17 años, te dejas embriagar La savia es champagne que se sube a la cabeza Se divaga, se siente un beso en los labios Que palpita, como un animalito. El corazón loco Robinsonea entre novelas Cuando a la luz de una farola Muy pálida pasa una dama de aspecto encantador a la sombra del espantoso cuello postizo de su padre. Y como te encuentra inmensamente inge...
Despierta. Eres consciente de lo malo que es contaminar. Día a día te recuerdan que esta mal, pero sigues haciéndolo, destrozando cada rincón del planeta, pero, ¿es realmente eso lo que quieres?
Comentarios
Publicar un comentario